Yaşarsam, ömrüm yeterse, gelecek yıl İzmirliliğimin 50. yılını kutlayacağım. Davul zurnayla değil, görkemli etkinliklerle değil; gönlümle, günümün sıcaklığı ve sevinciyle. Belki dostlarımla.
Ağustos’ta yaş 80 olacak! İnanması güç. Ben de bu yaşa ereceğime inanamıyorum hâlâ!
Eyvah eyvah diye hayıflanmayacağım. Bunca yılı İzmir’de geçiriyor olmanın anlamında, değerinde, sevgisinde, ayrıcalığındayım.
Oğuzeli, Gaziantep, Kilis, Ceyhan, Urfa, Ankara, Diyarbakır, İzmir… Antep, Oğuzeli çocukluğumun, yeni yetme yaşlarımın başkenti, anayurdu. Diğerleri de de anlara, anılara imza attığım kentler… Hepsini anarken duygulanırım.
***
Kuşkusuz ülkemin her yanı özgedir, özeldir, değerlidir, güzeldir. Görevim gereği çok kent, kasaba, köy gezdim, insanlar tanıdım, olaylara tanık oldum, yaşamıma kattım.
Hemşerim, öykü bacım, değerlim Lütfiye Aydın, ne zaman buluşsak, söyleşsek, sözü hep TRT’ye bağlar, bana takılır “artık yazmalısın şu TRT anılarını der, Antepli ağzıyla sohurdanır!
Sahi ben de yazsam mı diye geçer içimden. 1975’lerlerden emekli olduğum 2008’e değin yaşadığım nice olay var. Görüntülediğim, tanık olduğum, etkisinde kaldığım, acılandığım.
***
1977 Eylül’ünden bu yana İzmir’in kenttaşı, sevgidaşı, eniştesi oldum. Anılar, dostlar biriktirdim.
Abdullah Neyzar Karahan, Hüseyin Yurttaş, Sina Akyol, Sancar Maruflu, Okan Yüksel, Dinçer Sezgin, Hidayet Karakuş, Veysel Gültaş, Efdal Sevinçli, Halim Yazıcı, Savaş Ünlü, Yaşar Aksoy, Yücel İzmirli, Asım Öztürk, Veysel Çolak, Orhan Baykal, Mine Ömer, Turgay Pasinligil, Gönül Çatalcalı, Ahmet Diker…
***
İlk oturduğum semt Hatay Askeri Hastane yanındaki sokaktaydı. Evlenince 1979’dan 2007’ye değin Karşıyaka Aksoy Mahallesi ağırladı bizi. Kızım Senem, oğlum Okan Karşıyakalıdır.
Karşıyaka da benim gençlik, olgunluk yıllarımın ayrıcalıklı adresidir.
O yıldan bu yana yerleşkem Çiğli Ataşehir Mahallesi. Düşlerim, düşüncelerim, yazmalarım, güncelerim, yolculuklarım, birçok kitabımın oluşum ve çıkış yeri hep Çiğli Ataşehir Mahallesi Doğa Sitesi olmuştur.
***
İzmir, 1990’lı yılların başında yeniden şiire döndüğüm, şiirle buluştuğum, şiirle yoğunlaştığım zamanlar oldu. Hadi be Oğuz dedim, yaş 52 olmuşken. Bunca yıl yazının içindesin, dergicilik yaptın, kalıcı kitabın da olsun diye yüreklendirdim kendimi.
1998’de ilk şiir kitabım YÜREK SÖYLENCESİ’ni de ateşledim! Sonra arkası geldi. Baktım ki şiirimin ayakları yere basıyor; şiirim iklimini, havasını, doğasını, umudunu, sevgisini, aşkını buldu. Yürü be Oğuz kim tutabilir seni dedim, yekindim. Eksiği, aksağı da olsa şiirimi sevdim. Şiir benim hep dostum, yoldaşım, candaşım, yandaşım oldu.
Oğuzeli, Ceyhan, Urfa, Ankara, Diyarbakır çaylaklığımın, acemiliğimin şiirli yıllarıydı; ama İzmir şiirime ivme kazandırdı, şiirimi kalkındırdı. Olgunluk yıllarımda şiir hep İzmirliydi.
BÜTÜN ŞİİRLERİM İZMİRLİ
Bütün şiirlerim İzmirli / sevinci içimde. / baskılarında İzmir yazar şiir kitaplarımın / şiirlerimde sev(g)inin anlamlı izi.
kimisi Karşıyaka’dan bakınca yazılmıştır
karşı kıyılara. / kimisi körfez vapurlarında martılara okunmuştur
söz ve çığlıkla. / kimisinde Cahit Külebi sesi:
“sokakları hem kız hem deniz” miydi? / bu yüzden daha çok sevdim maviyi /
boyadım denizi coşkuyla / ah ne iyi / bütün şiirlerim İzmirli.
imbata uzaktım; / ama meltem sokağından geçtim gençliğimde / ondan “meltem” koydum adını gençlik dergimin. / kara iklim coğrafyasından yazdığım mektuplarda / deniz özlemi / sevdim Egeyi, /sevdim İzmir’i
aman ne iyi bütün şiirlerim İzmirli!
Antep, çocuk yurdum, ayrı tutarım. / Oğuzeli, dilimde söğüt ıslığı / ayrılığı hüzünle eşdeğer / kavuşmalar gönencini yazdım defterime
bütün şiirlerim aydınlık / eksik değil gülmeleri / bütün şiirlerim İzmirli.
(Dingin Sözler Avlusu’ndan (2017)
