Yarınımızı oluşturduğundan,
Sanırım hepimiz hemfikiriz.
Tek farkımız ise uygulamakta.
İşte böyle bir hikaye var bugün.
Kocaman bir dağın tepesinde,
Havalı bir kartal yaşarmış.
Yuvasındaki dört yumurtasından
Yavrularının çıkmasını bekliyormuş.
Bir gün aniden yer yerinden oynamış,
Çok şiddetli bir deprem olmuş.
Kartalın yumurtalarından biri
Yuvadan aşağıya doğru kayarak,
Vadideki tavuk çiftliğine düşmüş.
Fakat halen sağlammış.
Çiftlikteki en yaşlı tavuk,
Kartal yumurtasını korumaya almış.
Vakti gelince yavru kartal doğmuş.
Biraz farklı olduğunu anlamış.
Ama herkes tavuk gibi davrandığından,
Hiçbir zaman sesini çıkaramamış,
Kardeşlerini de çok seviyormuş.
Bir gün çiftlikte oyun oynarlarken,
Gökyüzünde bir grup kartalın,
Özgürce uçtuklarını görmüş.
Kıskanıp, iç geçirmiş...
Tavuklar bilgiç bilgiç gülümseyerek,
“Sen bir tavuksun, uçamazsın” demişler.
O günden sonra yavru kartal gözünü,
Gökyüzünden hiç ayırmamış...
Aradan zaman geçtikçe kartal,
Uçma hayallerinden vazgeçmiş,
Tavuk olduğu söylendiği için,
O da bir tavuk gibi yaşamaya başlamış.
Bir süre sonra ne uçan kartallardan,
Ne de uçmaktan söz etmez olmuş.
Hayatını bir tavuk olarak sürdürmüş,
Ve bir tavuk olarak ölmüş...
Kıssadan hisse;
Hayatınızın herhangi bir zamanında,
Kartal olma hayalleri kurarsanız,
Cesur hayalleriniz varsa,
Mutlaka hayallerinizi takip edin,
Tavukların sözünü de sakın dinlemeyin...